Aktualnie obraz MB Częstochowskiej odwiedzi rodziny w bloku nr 1 przy ul. Schillera (od 19.10.26 r. - poniedziałek)

Matka Boża w swoim wizerunku Czarnej Madonny odwiedziła już mieszkańców bloków 1, 2,3,4,6,7,9,11 przy ul. G. Bacewicz; mieszkańców bloków 6,8,10,14 przy ul. Gen. Fieldorfa Nila; mieszkańców bloków nr 29, 25, 19, 17, 15,21,23, 27 przy Al. Wyzwolenia; mieszkańców bloku nr 8, 15, 13, 9, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1 przy ul. Iwaszkiewicza; mieszkańców bloków nr 2,8,15 przy ul. K. Michałowskiego; mieszkańców przy ul. Schillera 4,3,2

W święto Narodzenia NMP, ikona naszej MB Częstochowskiej Patronki naszej Parafii i orędowniczki każdego z nas rozpoczęła peregrynację do naszych domów. Jest to przygotowanie do nawiedzenia naszej Parafii w 2025 roku kopii cudownego wizerunku MB Częstochowskiej, która nawiedza diecezje i parafie na terenie naszej Ojczyzny.  Po okresie wielkiego uderzenia w Kościół i jego pasterzy a także wiernych. Po okresie kolejnej wulgarnej nagonki na Kościół jako wspólnotę i zniszczeniu wiary w sercach wielu ludzi a na pewno wielkiego osłabienia wiary w życiu poszczególnych osób. Po okresie doświadczenia pandemii. W okresie tak wielkiego niebezpieczeństwa zagrażającemu pokojowi przychodzi nam ponownie z pomocą Matka Boża. I jak każda kochająca matka z pewnością chce uleczyć zranione serca, przywrócić wiarę w Jej Syna Jezusa Chrystusa, pragnie przyprowadzić swoje dzieci do Kościoła Chrystusowego w którym jest zbawienie.

Otwórzmy dla niej nie tylko drzwi swoich mieszkań ale przede wszystkim w tych mieszkaniach otwórzmy swoje dusze. Pozwólmy Jej poznać co nas boli w duszy, powierzmy Jej swoje radości i smutki, zawierzmy to z czym nie możemy sobie poradzić. Przyjmijmy Ją jako Matkę i Jej Syna, którego trzyma na ręku jako Jedynego Zbawiciela człowieka. Możesz mieć zniekształcony obraz Kościoła, możesz mieć żal do księdza, mogłeś się zgorszyć postawą tego czy tamtego, mogłeś zaniedbać swoją duszę nie chodząc na mszę św., nie spowiadając się przez wiele lat ale póki żyjesz Matka Boża Częstochowska czeka na ciebie jak na swoje dziecko.

Masz drogi bracie i siostro okazję przyjąć tę miłość i na nią odpowiedzieć. Masz wyjątkową okazję na nowo, powtórnie wejść na drogę wiodącą ku szczęściu wiecznemu.        

A jeśli trwasz niezachwianie przy boku Maryi to masz bracie i siostro wyjątkową okazję umocnić się w wierze, nadziei i miłości do Boga i bliźnich.

Dlatego zapraszam mieszkańców każdego bloku wg kolejności na mszę św. o godz. 19.00 sprawowaną w ich intencji. Po mszy św. przejmą obraz osoby do których obraz pójdzie najpierw na całą dobę. Następnie przekazany i przejęty zostanie przez kolejną rodzinę bądź osobę o umówionej porze. Po zakończeniu nawiedzenia bloku obraz wróci do kościoła i będzie przekazany do następnego bloku po mszy św. odprawionej w intencji mieszkańców danego bloku.                                

Bardzo serdecznie proszę aby w blokach ustalić kolejności odwiedzin obrazu, bo często z przyczyn niezależnych (praca, szkoła, choroba) może być niemożliwe przekazanie obrazu bezpośrednio sąsiadowi a przecież nic nie stoi na przeszkodzie aby obraz był przyjmowany na różnych piętrach czy klatkach bloku.  Przy obrazie jest księga zawierzenia w której można dokonywać pisemnych aktów zawierzenia siebie, rodziny czy jakiejkolwiek osoby. Po całej peregrynacji księga ta zostanie złożona na Jasnej Górze. Przy obrazie będzie również modlitewnik z którego można korzystać. Oczywiście wskazane jest o ile to możliwe rodzinne, osobiste, przyjacielskie czy sąsiedzkie modlitewne czuwanie. Nie przyozdabiajmy tego wizerunku i nie pozostawiajmy przy nim żadnych dewocjonaliów. Jeśli nie przyjmiemy Matki Bożej Częstochowskiej do naszych mieszkań to kogo przyjmiemy? Wobec tak ogromnego chaosu w dzisiejszej rzeczywistości, niepewności, ludzkich dramatów kto nas obroni? Kto nam pomoże, kto nas uleczy, do kogóż pójdziemy???

Pod Twoją obronę uciekamy się Święta Boża Rodzicielko!!!

                                                    Ks. proboszcz wraz z kapłanami posługującymi wśród Was

Doba Eucharystyczna 20/21.10.2026 – program adoracji

7.30 – rozpoczęcie czuwania mszą św.

08.00 – 09.00 – Róża św. Brygidy;

09.00 – 10.00 –  Róża św. Józefa;

10.00 – 11.00 – Róża św. Faustyny;

11.00 – 12.00 – Róża MB Nieustającej Pomocy;

12.00 – 13.00 – Róża Królowej Apostołów;  

13.00 – 14.00 – Róża św. Jadwigi Królowej;

14.00 – 15.00 – Róża św. Maksymiliana Kolbe;

15.00 – 16.00 – Róża św. Anny;

15.30 – 16.30 – Krąg Biblijny;

19.00 – 20.00 – ministranci i młodzież

20.00 – 21.00 – Róża św. Rodziny; Róża bł. Carlo Acutisa;

21.00 – 22.00 – Róża św. Teresy od Dzieciątka Jezus;

22.00 – 23.00 – Róża św. Piotra;

23.00 – 24.00 – Róża św. Jana Pawła II;

24.00 – pasterka eucharystyczna

01.00 – 04.00 – kapłani

4.00 – 5.00    – Rycerze Kolumba

5.00 – 6.00   – Pomocnicy Matki Kościoła;

6.00 – 7.00   – Grupa o. Pio  

7.30 – zakończenie Doby Eucharystycznej mszą św.

Z Ewangelii wg św. Marka:      

 „Jednej godziny nie mogłeś czuwać? Czuwajcie i módlcie się , abyście nie ulegli pokusie.”

Październik – miesiąc, w którym Kościół oddycha modlitwą różańcową.

Drodzy Członkowie Żywego Różańca! Czciciele Matki Bożej Różańcowej!

Październik przychodzi do nas każdego roku jak szczególne zaproszenie Maryi: „Weź do ręki Różaniec.

Uklęknij. Módl się. Nie zatrzymuj się!” To nie jest zwyczajny miesiąc. To miesiąc, w którym Kościół w sposób szczególny kieruje nasze serca ku modlitwie różańcowej. Przez cały październik świątynie, kaplice, domy i wspólnoty rozbrzmiewają słowami: „Zdrowaś Maryjo…”. Tajemnice życia Jezusa i Maryi stają się szkołą wiary, nadziei, miłości, cierpienia i zwycięstwa.

Październik – miesiąc Różańca

Warto przypomnieć, że papież Leon XIII, wielki papież Różańca, ustanowił październik miesiącem szczególnie poświęconym tej modlitwie. W encyklice Supremi apostolatus officio z 1883 roku wezwał cały Kościół do gorliwego odmawiania Różańca w październiku i zachęcił wiernych, aby właśnie poprzez tę modlitwę szukali pomocy u Maryi. Od tamtej chwili październik stał się dla Kościoła czasem szczególnej mobilizacji różańcowej. I jak bardzo potrzebujemy jej dzisiaj! Żyjemy w świecie pełnym niepokoju, pośpiechu, podziałów i niepewności. Wielu ludzi nie wie, dokąd zmierza świat, rodzina, Kościół, nasze dzieci i młodzież.

Wobec tylu pytań Różaniec nie jest ucieczką od rzeczywistości. Jest wejściem w sam jej środek – z Maryją i z Jezusem. Różaniec jest modlitwą prostą, ale niezwykle głęboką. Jest modlitwą człowieka, który nie zawsze potrafi znaleźć właściwe słowa, ale wie, że może powtarzać imię Jezusa i prosić Maryję: „Módl

się za nami”.

Różaniec, który łączy pokolenia

Przeżywany przez nas Jubileusz 200-lecia powstania Żywego Różańca jeszcze mocniej przypomina

nam, jak wielkim skarbem jest ta modlitwa. Dwieście lat temu bł. Paulina Jaricot zapragnęła, aby modlitwa różańcowa nie była tylko prywatnym nabożeństwem pojedynczego człowieka, ale stała się wielką wspólnotową modlitwą Kościoła. Tak narodził się Żywy Różaniec – wspólnota ludzi, którzy każdego dnia

biorą odpowiedzialność za jedną tajemnicę różańcową i razem tworzą wielką modlitwę całej Róży.

Dzisiaj, po dwóch wiekach, możemy powiedzieć z wdzięcznością: to dzieło wciąż żyje! Żyje w naszych parafiach. Żyje w rodzinach. Żyje w sercach osób starszych i młodych. Żyje wszędzie tam, gdzie ktoś każdego dnia bierze do ręki różaniec. Dlatego tegoroczny październik będzie wyjątkowy.

Druga Stacja Jubileuszowa – w naszych diecezjach

W tym różańcowym miesiącu w większości diecezji naszej Ojczyzny przeżywać będziemy Drugą Stację Jubileuszu 200-lecia Żywego Różańca. Będzie to wielkie dziękczynienie za dwa wieki modlitwy, która przeszła przez pokolenia, przez wojny i trudne czasy, przez radości i doświadczenia Kościoła. Modlitwy,

której nie zatrzymała żadna epoka.

Ale tegoroczny październik będzie miał jeszcze jeden szczególny wymiar. W naszych parafiach przeżywać będziemy Parafialną Stację Jubileuszową 200-lecia Żywego Różańca. Niech będzie ona świętem wszystkich, którzy ukochali Różaniec. Niech będzie czasem wdzięczności za tych, którzy przez lata wiernie

tworzyli róże różańcowe, za tych, którzy odeszli już do wieczności, a swoją modlitwą budowali duchowy fundament naszych parafii. Niech będzie to również czas spojrzenia w przyszłość. Bo jubileusz nie jest tylko wspominaniem tego, co było. Jubileusz jest pytaniem: co zrobimy z tym dziedzictwem jutro?

Dziękuję Wam!

W tym wyjątkowym miesiącu chcę skierować słowo szczególnej wdzięczności. Dziękuję wszystkim Kapłanom i Moderatorom Żywego Różańca, którzy w swoich parafiach troszczą się o rozwój tej modlitwy.

Dziękuję za kazania, konferencje, nabożeństwa, spotkania, pielgrzymki i rekolekcje. Dziękuję za każde słowo, którym zachęcacie wiernych: „Nie odkładajcie Różańca. Módlcie się!”

Dziękuję Zelatorom i Zelatorkom. To Wy bardzo często jesteście cichym sercem parafialnych wspólnot różańcowych. To Wy przypominacie o spotkaniach, troszczycie się o róże, szukacie nowych członków, mobilizujecie, zapraszacie i – czasem niemal po kryjomu – wykonujecie ogromną pracę, której nie widać z

ambony. Wiem, ile trudu kosztuje Was, aby róże były pełne. Wiem, że czasem trzeba długo szukać jednej osoby. Czasem trzeba zadzwonić, zaprosić, porozmawiać, przekonać. A czasem po prostu modlić się o człowieka, który przyjmie wolne miejsce. Nie ustawajcie! Bo kiedy jedna osoba wchodzi do Róży, wzrastawielka modlitwa Kościoła.

I wreszcie – dziękuję Wam, Drodzy Członkowie Żywego Różańca!

Dziękuję za Waszą codzienną wierność. Za każdy dziesiątek odmówiony w domu, w kościele, w drodze, przy łóżku chorego, w chwilach radości i wtedy, gdy serce jest ciężkie.

Może czasem wydaje się Wam, że to tylko dziesięć „Zdrowaś Maryjo”. Ale nie! To dziesięć modlitw, które mogą być ratunkiem dla czyjegoś życia.

To dziesięć modlitw za Kościół. To dziesięć modlitw za kapłanów.

To dziesięć modlitw za rodziny. To dziesięć modlitw za dzieci i młodzież.

To dziesięć modlitw o pokój. To dziesięć modlitw za świat.

Nigdy nie lekceważmy małej modlitwy odmawianej z wielką wiarą!

Niech powstają nowe róże! Dlatego w tym październiku postawmy sobie bardzo konkretne zadanie:

niech w naszych parafiach powstają nowe Róże Różańcowe! Niech każda istniejąca Róża spróbuje zaprosić choć jedną nową osobę. Niech rodzice zaproszą swoje dzieci. Niech dziadkowie zaproszą wnuki.

Niech młodzi odkryją, że Różaniec nie jest modlitwą tylko dla starszych. Niech powstają Róże dziecięce, młodzieżowe, rodzinne i męskie.

Nie pytajmy: „Czy Różaniec jest jeszcze potrzebny?” Zapytajmy raczej: „Czy świat może sobie pozwolić na to, żebyśmy przestali się modlić?” Odpowiedź jest oczywista. Dlatego bierzmy różaniec do ręki!

Maryjo, prowadź nas dalej

Rozpoczynając październik, spójrzmy na dwa wieki historii Żywego Różańca i powiedzmy Bogu:

Dziękujemy! Za bł. Paulinę Jaricot. Za wszystkie pokolenia członków Żywego Różańca. Za tych, którzy przekazali nam tę modlitwę. Za każdą parafialną Różę. Za każdego zelatora. Za każdego kapłana, który troszczy się o Żywy Różaniec. Za każdego człowieka, który codziennie wypowiada: „Zdrowaś Maryjo…”

Ale po słowie „dziękujemy” powiedzmy również: „Maryjo, prowadź nas dalej!” Prowadź nas do Jezusa.

Prowadź nasze rodziny. Prowadź nasze dzieci i młodzież. Prowadź naszych kapłanów. Prowadź nasz Kościół. Prowadź naszą Ojczyznę. Prowadź świat ku pokojowi. A nam wszystkim wyproś łaskę, abyśmy nigdy nie zmęczyli się modlitwą.

Niech tegoroczny październik będzie miesiącem wielkiego różańcowego przebudzenia. Niech w naszych parafiach będzie więcej różańców niż trosk, więcej modlitwy niż lęku, więcej wiary niż zwątpienia. Niech każda Róża stanie się żywym sercem parafii. Niech każda parafia stanie się różańcowym wieczernikiem.

Niech każdy z nas stanie się apostołem Różańca. A kiedy zakończy się październik, nie odkładajmy różańca do szuflady. Bo Różaniec nie jest modlitwą tylko na październik. Różaniec jest modlitwą na każdy dzień życia.

Owoce jubileuszu – modlitwa, która staje się dziełem

Ten Jubileusz ma przynosić konkretne owoce. Pierwszym z nich jest wspólna modlitwa – jeszcze większa, gorliwsza i wierniejsza. Drugim – uzupełnienie istniejących Róż oraz powstawanie nowych wspólnot różańcowych, aby nikt nie pozostał poza tą wielką modlitwą Kościoła.

Ale jubileuszowe dzieło sięga także daleko poza nasze parafie i Ojczyznę. Jednym z jego pięknych owoców jest budowa Centrum bł. Pauliny Jaricot w Papui-Nowej Gwinei, które ma służyć ewangelizacji, formacji i rozwojowi dzieła różańcowego w tej części świata. To niezwykłe, że modlitwa, która narodziła się we Francji, a przez dwa wieki dotarła do Polski i milionów ludzi na całym świecie, może dzisiaj poprzez nasze wsparcie pomóc w głoszeniu Ewangelii na drugim końcu ziemi.

Kolejnym owocem Jubileuszu będzie film o bł. Paulinie Jaricot „Dar dla świata” – opowieść o kobiecie, która swoją wiarą, odwagą i miłością do Różańca zapaliła serca milionów ludzi. Chcemy, aby ten film stał się narzędziem ewangelizacji i pomógł współczesnemu człowiekowi odkryć, że Różaniec nie jest pamiątką

przeszłości, ale żywą modlitwą, która może przemieniać człowieka i świat.

Dlatego zachęcam, abyśmy jako wspólnota włączyli się również w te jubileuszowe dzieła. Nabywając Różaniec Jubileuszowy z relikwiami bł. Pauliny Jaricot, wspieramy powstanie filmu „Dar dla świata”. Możemy też zrobić coś więcej: niech każda Róża, a może nawet każda parafia, ufunduje choć jedną sekundę tego filmu o bł. Paulinie. Jedna sekunda może wydawać się czymś bardzo małym. Ale przecież wielkie dzieła Kościoła powstają z małych darów, kiedy ofiarowane są przez wielu ludzi z sercem i wiarą. Niech więc także

ten film stanie się wspólnym dziełem Żywego Różańca – naszym darem dla przyszłych pokoleń.

Modlitwa, nowe Róże, Centrum bł. Pauliny i film o jej życiu – oto konkretne znaki, że Jubileusz 200-lecia nie jest tylko wspomnieniem historii. Jest zasiewem, z którego mają wyrosnąć nowe różańcowe pokolenia.

Niech Maryja – Królowa Różańca Świętego – otacza Was płaszczem swojej opieki, a Jezus, którego

tajemnice rozważamy, niech będzie siłą i pokojem Waszych serc.

Z różańcowym pozdrowieniem i modlitwą

ks. dr Jacek Gancarek

Częstochowa, 08. września 2026 r. Moderator Krajowy Żywego Różańca

abp Marek Jędraszewski podczas odpustu w parafii Matki Bożej Częstochowskiej w Częstochowie.

Abp Marek Jędraszewski w Częstochowie: Nasza wielkość leży w skarbie wiary, który musimy przekazywać kolejnym pokoleniom

- Wielkość Maryi leży w Jej wierze. Nasza wielkość musi leżeć w skarbie wiary, który otrzymaliśmy od Kościoła w chwili chrztu, od naszych najbliższych, rodziców i wychowawców wiary. Należy przyjąć to jako skarb, jako skarb w sobie chronić, jako skarb przekazywać kolejnym pokoleniom – mówił abp Marek Jędraszewski podczas odpustu w parafii Matki Bożej Częstochowskiej w Częstochowie.

Nawiązując do słów proroka Izajasza o górze świątyni Pańskiej, abp Marek Jędraszewski wskazał, że już od pierwszych wieków chrześcijaństwa Najświętsza Maryja Panna była ukazywana poprzez symbol góry. – Podziwiano w Niej niezwykłą wielkość. Swoją świętością i czystością serca wznosiła się wysoko ponad wszystkich innych, nawet najbardziej świętych ludzi – mówił.

Zaznaczył, że pierwsze wieki chrześcijaństwa pozwoliły wyrazić pięć podstawowych prawd dotyczących Maryi. Pierwszą z nich jest prawda o Niej jako Bogarodzicy, Matce Boga, wyrażona w tytule Theotokos. Drugą jest Zawsze Dziewica. – Jak pogodzić ze sobą te dwie prawdy o Maryi: Matce Boga, a jednocześnie Dziewicy? To prawdziwa wielka tajemnica wiary – podkreślił.

Trzecia prawda ukazuje Maryję jako Nauczycielkę i Stolicę Mądrości. Arcybiskup przywołał Jej słowa wypowiedziane w Kanie Galilejskiej: „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie”. – To przesłanie o charakterze ponadczasowym. Każdy wierzący chrześcijanin ma czynić naprawdę wszystko, co mówi do nas Jej Boski Syn – zaznaczył. Wskazał także na Maryję jako Królową i Królową Męczenników, której duszę – zgodnie z proroctwem Symeona – miał przeniknąć miecz.

Metropolita krakowski senior zwrócił uwagę, że wszystkie te prawdy zostały wyrażone w ikonie Matki Bożej Jasnogórskiej, znajdującej się w głównym ołtarzu świątyni. Maryja jest w niej ukazana jako Bogarodzica, ponieważ trzyma Dzieciątko Jezus, jako Dziewica – poprzez gwiazdę na Jej szacie, oraz jako Nauczycielka wskazująca na Chrystusa. – To typ ikony wskazującej drogę, wskazującej na Jezusa, który powiedział o sobie, że jest drogą – mówił i zauważył, że jej królewską godność wyraża płaszcz, a zatroskana twarz przypomina o cierpieniu.

Arcybiskup przypomniał następnie o prześladowaniach chrześcijan, począwszy od pierwszych wieków Kościoła. Przywołując obrazy z Apokalipsy, wskazał na męczenników, którzy pozostali wierni Chrystusowi aż do końca. Zauważył, że także kolejne epoki były naznaczone prześladowaniami wyznawców Chrystusa, a szczególne miejsce w tej historii zajmuje XX wiek. – Tylu zginęło dla Chrystusa w wieku XX zwłaszcza na skutek przerażających systemów totalitarnych: czerwonego bolszewickiego z jednej strony i brunatnego nazistowskiego, niemieckiego z drugiej strony – zaznaczył.

Odnosząc się do czasów współczesnych, wskazał na pięć zjawisk, które określił jako przejawy uderzenia w chrześcijaństwo i które zestawił z pięcioma prawdami dotyczącymi Maryi. Pierwszym jest próba usunięcia Boga z życia człowieka i „przerwania łańcucha wiary”. Przywołując nauczanie św. Jana Pawła II, mówił o „cichej apostazji”, prowadzącej do życia tak, jakby Bóg nie istniał. Ten typ myślenia sprowadza się do tego, że człowiek samego siebie stawia na miejscu Boga. – Kryje się za tym, moi Drodzy, bardzo konkretny zamysł, który odczytujemy w naszej ojczyźnie od kilku już lat: usuwanie ze szkół nauczania religii, spychanie religii, ograniczonej do jednej tylko lekcji tygodniowo, na godziny najmniej korzystne dla dzieci i młodzieży. Przecież tu chodzi o to, żeby dzieci i młodzież o Bogu nie słyszały, żeby Bóg nie był dla nich fundamentalnym punktem myślenia i odniesienia w życiu, żeby także w ich życiu doszło do apostazji – stwierdził.

Drugim zagrożeniem, na które zwrócił uwagę, jest uderzenie w świętość i godność człowieka stworzonego na obraz i podobieństwo Boga. W tym kontekście odniósł się do przemian kulturowych dotyczących rozumienia kobiety, mężczyzny, małżeństwa i rodziny. Przypomniał o wydanym przez Episkopat oświadczeniu „Młody człowiek zasługuje na więcej”. – Chodzi o to, żeby właśnie poprzez naukę Ewangelii młody człowiek odkrył w sobie swoją godność Bożego dziecka. I dlatego w tym oświadczeniu była mowa o tym, że biskupi z niepokojem patrzą na te nowe programy szkolne, które mają się zacząć już w przyszłym tygodniu, gdzie jest już obowiązkowy przedmiot dotyczący tak zwanego „wychowania zdrowotnego” – mówił. – Nie mówi się tam o tym, że zdrowe, prawdziwe relacje ludzkie to relacje małżeńskie między kobietą i mężczyzną. I nie mówi się tam, w tych programach, które chcą przekazywać naszym dzieciom, że w gruncie rzeczy rodzina jest podstawową, najbardziej fundamentalną dla każdego życia społecznego i narodowego komórką – dodał. Podkreślił w tym kontekście, że to do zadań rodziców należy, by strzec czystości i niewinności dzieci.

Trzeci przejaw współczesnego kryzysu abp Marek Jędraszewski wiązał z odrzuceniem prawdy. – Dziesięć lat temu ogłoszono z triumfem, że żyjemy w epoce postprawdy. Nie ma zatem prawdy. Każdy ma swoją – mówił, przypominając również określenie Benedykta XVI o „dyktaturze relatywizmu”.

Czwartym zagrożeniem nazwał osłabianie miłości do Ojczyzny. – Sami wiemy, jak miłość do Ojczyzny, jak patriotyzm są dzisiaj wyśmiewane, wyszydzane jako nieodpowiadające współczesnym czasom – zauważył.

Piątym zjawiskiem jest – jak wskazał – odrzucenie wartości duchowych i wizja człowieka, w której nie ma miejsca na duchowość. – Jest tylko miejsce na używanie, na przyjemność. Nie ma miejsca na wartości wyższe – mówił, przywołując nauczanie Benedykta XVI: „Skutkiem tego wyłania się powszechne zepsucie. Co jest przeciw naturze, staje się normą. Twórczość zaś ludzka, mająca za cel służbę człowiekowi przeobraża się w genialność i wyrafinowanie zła”.

Metropolita krakowski senior pytał następnie, gdzie w tej sytuacji szukać nadziei. – Gdzie ratunek, gdzie nadzieja, moi Drodzy? W powrocie do Matki Najświętszej. W powrocie do tych pięciu podstawowych prawd, które starożytność chrześcijańska złączyła z Przenajświętszą Dziewicą Nazaretańską. Powrót do Maryi Bogarodzicy, powrót do Maryi Dziewicy, powrót do Stolicy Mądrości, do Królowej i Pani naszej, do Męczennicy i Królowej Męczenników. – odpowiedział.

Pierwszą drogą tego powrotu jest wiara. Arcybiskup przywołał słowa Elżbiety skierowane do Maryi: „Błogosławiona jesteś, któraś uwierzyła, że spełnią się słowa powiedziane Ci od Pana”. – Wielkość Maryi leży w Jej wierze. Nasza wielkość musi leżeć w skarbie wiary, który otrzymaliśmy od Kościoła w chwili chrztu, od naszych najbliższych, rodziców i wychowawców wiary. Należy przyjąć to jako skarb, jako skarb w sobie chronić, jako skarb przekazywać kolejnym pokoleniom – mówił.

Drugą drogą jest postawa służby wyrażona w odpowiedzi Maryi na zwiastowanie: „Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według słowa Twego”. – Ogrom pokory, ale też potęga mocy zawarta jest w tym stwierdzeniu – podkreślił arcybiskup krakowski senior. – Jeżeli każda i każdy z nas uzna w sposób jednoznaczny: „Jestem Pańską służebnicą, jestem sługą Boga”, to wie, jak żyć. Wie, kto jest jego Panem, kto go ochroni i kto przyjmie go do swego Królestwa – mówił.

Zaznaczył, że taka jednoznaczność może wiązać się z cierpieniem i prześladowaniem. Przywołał słowa Chrystusa: „Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy Królestwo Niebieskie”. Abp Marek Jędraszewski wskazał także na pokolenia Polaków, które miały odwagę cierpieć dla Chrystusa i Jego Matki.

Zakończył słowami „Pieśni Konfederatów Barskich Juliusza Słowackiego: „Bóg jest ucieczką i obroną naszą. Bo Bóg jest z nami. Bo z nami jest nasza Pani Królowa, co z Jasnej świeci Góry”.

Można odsłuchać homilię pod tym linkiem: https://open.spotify.com/episode/7qZDIdbb4Ek5WKE8aNfgWJ?go=1&sp_cid=6d203f2d2c0418c73edf6371868b048f&utm_source=embed_player_p&utm_medium=desktop&si=og-uGKxDTTy4po7RM_gjkg&nd=1&dlsi=825eba53f5aa4eba